ΚΡΙΤΙΚΕΣ
NABUCCO
Ηρώδειο 2011
(κριτική του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Π.ΚΑΡΑΜΠΕΛΑ-ΣΓΟΥΡΔΑ)
Ο
Βασίλης Νικολαΐδης, με γνώση της παρτιτούρας, έδωσε μία σκηνοθεσία συνετή και σοβαρή, πετυχαίνοντας να αναδείξει τον ψυχικό κόσμο των ρόλων.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 05-08-2011
ΛΟΚΑΝΤΙΕΡΑ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου 2008
(κριτική του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ)
Αφρώδης παράσταση, εύθυμη και πιστή όχι μόνο στο ίδιο το κείμενο αλλά και στην ποιητική του. Τα καμώματα και το λεκτικό φτιασίδωμα, το ερωτικό παιχνίδι και η αισθηματική πλεκτάνη βρίσκουν την όψιμη αναγεννησιακή τους έκρηξη σε αυτό το λαϊκό και λόγιο μαζί τεχνούργημα του Γκολντόνι. Είναι αλήθεια πως ο Βασίλης Νικολαΐδης κινείται σε αυτή την περίοδο σαν το ψάρι στο νερό. Προτείνει μία σύνθεση κατά βάθος μουσική, που βασίζει τον καμβά της στον ρυθμό και στην κλίμακα. Τα μουσικά μοτίβα του Βιβάλντι δίνουν το πλαίσιο της κίνησης των ηθοποιών και αποτελούν τον μετρονόμο της παράστασης. Από εκεί και πέρα τα πάντα παίζονται στα ακροδάκτυλα της τέχνης του θεάτρου, στο ενδιάμεσο σοβαρότητας και αστειότητας, βαρύτητας και ματαιότητας.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 20-09-2008
ΣΕΛΕΣΤΙΝΑ
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2007
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης πόλωσε τη σκηνοθεσία γύρω από τον ανεπανάληπτο σε ευφορία ρόλο της Σελεστίνας (που δικαίως από νωρίς υποκατέστησε και στον τίτλο του έργου τον πρωτογενή τίτλο "Κωμικοτραγική ιστορία του Καλίστο και της Μαλιμπέα"). Έχοντας ως πυρήνα αυτό το εκπληκτικό θεατρικό πλάσμα, μείγμα πονηριάς και ρητορικής δεινότητας, λαγνείας και απάτης, καπατσοσύνης και γενναιοδωρίας, φιλοχρηματίας και ασέλγειας, ωμού εκβιασμού και αυτοσχεδιαστικού οίστρου, έστησε ένα γαϊτανάκι δαιμονικής κίνησης και παράφορου ρυθμού.
ΤΑ ΝΕΑ 01-10-2007
ΣΕΛΕΣΤΙΝΑ
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 2007
(κριτική του ΓΡΗΓΟΡΗ ΙΩΑΝΝΙΔΗ)
Στον σκηνοθέτη όμως Βασίλη Νικολαΐδη η παράσταση οφείλει τη θεατρική της ποίηση. Ο σκηνοθέτης ανέβασε τη διασκευή μέσα σε μία ατμόσφαιρα παραμυθιού, αλληγορίας και μπρεχτικής γοητείας. Κατάφερε να κινήσει τη μυθυστορηματική πλοκή χωρίς προβλήματα στην εντυπωσιακή πολλαπλή σκηνή του Νίκου Πετρόπουλου. Ειδικά η απόδοση της αυτοκτονίας της Μελιμπέα αξίζει, πιστεύω, να μπει στην ανθολογία της ελληνικής σκηνής.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 22-09-2007
ΒΑΚΧΕΣ
Θεσσαλικό Θέατρο 2001
(κριτική ΘΥΜΕΛΗ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης, σκηνοθέτης ευφυής, ευαίσθητος, ευρηματικός, με ποιοτικό αισθητήριο, ικανότατος στην ερμηνευτική καθοδήγηση των ηθοποιών, επέλεξε η τραγωδία να παιχτεί, όπως στην αρχαιότητα, αποκλειστικά από άνδρες. Επιλογή που επέτυχε απολύτως. Η σκηνοθεσία επιχείρησε μία τολμηρή αλλά και με μέτρο, σύγχρονη αλλά χωρίς μοντερνισμούς, στοχαστική μυθολογικά, αλλά και κοινωνιολογικά, ανάγνωση των "Βακχών".
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 11-09-2001
ΕΙΡΗΝΗ
Βραβείο Σκηνοθεσίας Κάρολος Κουν, Επίδαυρος 2000
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Με τα αποθαρρυντικά δεδομένα ενός άχαρου έργου, είχε να παλέψει ο καλός σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης, κατά την πρώτη του προσεκτική κάθοδο στον αριστοφανικό στίβο. Κάτοχος σημαντικής μουσικής παιδείας, η οποία τον έχει στηρίξει σε αρκετές επιτυχημένες του παραστάσεις, βάσισε σε μεγάλο βαθμό και αυτήν του την εργασία στην ίδια βακτηρία. Δεν προχώρησε σε ριψοκίνδυνες αναλογίες, δεν καταδέχθηκε τις συνήθεις φτηνές ακροβασίες. Σεβάστηκε το πνεύμα του έργου και εν πολλοίς και το γλωσσικό ύφος της ανθεκτικής, στη δική της λογική, μετάφρασης του Βάρναλη. Ο αξιέπαινος για πολλά Νικολαΐδης, με έντιμα μέσα, τίμησε την επιλογή του από το Εθνικό, εκπορθώντας κυρίως τις λυρικές πύλες του... δύσθυμου φρουρίου. Αυτό δεν είναι λίγο.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 03-09-2000
ΕΙΡΗΝΗ
Βραβείο Σκηνοθεσίας Κάρολος Κουν, Επίδαυρος 2000
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο τρίτος νέηλυς, πρωτοεμφανιζόμενος στην Επίδαυρο και μάλιστα με Αριστοφάνη, Βασίλης Νικολαΐδης, δεν έπεσε σε καμμία από τις παγίδες στις οποίες πιάστηκαν οι δύο προηγούμενοι νεήλυδες, ο Αρβανιτάκης και ο Χατζάκης. Και δεν έπεσε, γιατί ήξερε τις κακοτοπιές, ήξερε τα μονοπάτια και είχε, όπως φαίνεται, μελετήσει το κείμενο του Αριστοφάνη, με ταπεινοφροσύνη, με σεβασμό, χωρίς αλαζονεία, χωρίς έπαρση και χωρίς εξυπνάδες. Ο Νικολαΐδης έχει έως τώρα μία μικρή αλλά ουσιαστική παρουσία στο θέατρο. Με προσοχή και γούστο, έχει σκηνοθετήσει κωμωδία ηθών, κωμειδύλλιο, αστικό δράμα, υπερεαλιστική φάρσα και Μπέκετ. Γνωρίσει κατ' αρχάς μουσική. Οι σκηνοθεσίες του στην όπερα τον έχουν αναδείξει έναν ειδήμονα του είδους. Και με μουσικά κριτήρια έστησε την παράσταση της "Ειρήνης" με τον θίασο του Εθνικού θεάτρου, στην Επίδαυρο.
Θέλοντας να συνδέσει ο Νικολαΐδης τη σύγχρονη πολιτική σάτιρα και το ύφος της με την πολιτική σάτιρα του Αριστοφάνη, χωρίς να καταφύγει σε επίκαιρους εκσυγχρονισμούς, βρήκε μία σοφή λύση. Έγραψε με συνεργάτη τον Γιώργο Ξενία χορικά, πιστά στο περιεχόμενο, αλλά προσαρμοσμένα στις μελωδικές γραμμές γνωστών ελληνικών σουξέ από τον Χατζηαποστόλου και τον Γούναρη ως τον Χατζιδάκη, τον Τσιτσάνη και τον Ριτσιάρδη.
Ο Νικολαΐδης προχώρησε σε μία σεμνή, στρωτή, ευθύβολη, άνετη, ακομπλεξάριστη ανάγνωση της αριστοφανικής κωμωδίας. Σεβόμενος το κείμενο και την ιδεολογική του φιλοσοφία, έβγαλε προς τα έξω τους άξονές του. Τα πάντα είχαν διαύγεια, σαφήνεια και λιτότητα. Πουθένα εξυπνάδες, φιοριτούρες, φλυαρία και τεχνάσματα.
Η παράσταση της "Ειρήνης" έσωσε προς το παρόν την τιμή των φετινών αριστοφανικών Επιδαυρίων και ο Νικολαΐδης πήρε πιστοποιητικό ικανότητας οδηγού αριστοφανικού οχήματος!!
ΤΑ ΝΕΑ 14-08-2000
ΤΑ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΑ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1996
(κριτική του ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΤΗ)
Στην ευφάνταστη σκηνοθεσία του ο Βασίλης Νικολαΐδης, καθοδήγησε τους τραγουδιστές και τους χορευτές με αστείρευτο ρυθμό και κέφι, που ταίριαζαν απόλυτα τόσο στο σαρκασμό του Μπρεχτ όσο και στην πολυχρωμία της μουσικής του Βάιλ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 14-05-1996
ΒΑΦΤΙΣΤΙΚΟΣ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1994
(κριτική της ΙΡΕΝΕ ΜΑΡΑΝΤΕΪ)
Πρώτη φορά είδα στη Λυρική μια παράσταση σκηνοθετημένη σαν να ήταν θέατρο - και καλοφτιαγμένο θέατρο, με ευρήματα και νόστιμες λεπτομέρειες δέκα το λεπτό. Πρώτη φορά είδα να δίνεται αποφασιστικά η προτεραιότητα στους νέους και πρώτη φορά είδα στο πολύπαθο αυτό σανίδι, ένα θίασο που σχεδόν στο σύνολό του παίζει αντάξια του καλύτερου θιάσου πρόζας. Πού συμβαίνουν όλα αυτά τα θαυμαστά; Σε μια ελληνική οπερέτα, τον πολυαγαπημένο, πολυπαιγμένο και πολύπαθο "Βαπτιστικό" του Σακελλαρίδη. Που το σκηνοθετικό ντουέτο Β. Νικολαΐδης - Δ. Σεϊτάνης είδε και παρουσίασε με φρέσκια ματιά, αποκαθιστώντας μάλιστα τους αυθεντικούς διαλόγους και την πλούσια σκηνική δράση που τόσα χρόνια συρρικνώνονταν (μια και οι περισσότεροι τραγουδιστές της Λυρικής δεν ήσαν σε θέση να τους παίξουν) προς όφελος μόνων των θαυμάσιων μελωδιών. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 27-12-1994
ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 1994
(κριτική της ΙΡΕΝΕ ΜΑΡΑΝΤΕΪ)
Παραλήρημα του κοινού για τη Ζανέτ Πηλού στο Μέγαρο Μουσικής. Η Πηλού απέδειξε πως μια λυρική καλλιτέχνις μπορεί να ζωντανέψει μια θεατρική ηρωίδα καλύτερα και από καταξιωμένες ηθοποιούς και έδωσε μια νέα διάσταση, σύγχρονη και πολύ πιο αξιοπρεπή, στη δυστυχισμένη γυναίκα που σκιαγραφεί ο μονόλογος του Κοκτώ... Λιτή αλλά εκφραστική, με τα ελάχιστα ξεσπάσματα που επιτρέπει η μουσική του Πουλένκ. Εξίσου μακριά από εντυπωσιασμούς, η έξυπνη σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη, ο οποίος είχε και την ιδέα, για να γεμίσει λίγο το πρόγραμμα (το κυρίως έργο κρατά μόλις μία ώρα) να κάνει την ηρωίδα του τραγουδίστρια και να τη δείξει, σε ένα είδος προλόγου, να τραγουδά μελωδίες του Πουλένκ σε ρεσιτάλ. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ 04-11-1994
Η ΑΡΙΑΔΝΗ ΣΤΗ ΝΑΞΟ
Μέγαρο Μουσικής Αθηνών 1993
(κριτική της ΑΛΕΚΑΣ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ)
Η ιδιοφυΐα του σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη στην "Αριάδνη" ήταν η οξυδέρκειά του να συλλάβει και η ικανότητα να μεταδώσει στους δύο μουσικότατους ηθοποίους του (Αριάδνη: Ράνια Οικονομίδου - Θησέας: Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος), ότι ο πεζός λόγος τους ήταν ο συνδετικός ιστός των μουσικών διαθέσεων και όχι η μουσική συνδετικός κρίκος του λόγου. Απέφυγε εύστροφα και την παγίδα, επίσης, της ρεαλιστικής ψυχολογίας. Στο πνεύμα και την αισθητική του 18ου αιώνα, το απίθανο ήταν μέρος ενός εκφραστικού γλωσσαρίου και γινόταν αποδεκτό μόνο και μόνο γ' αυτό. ΜΕΣΗΒΡΙΝΗ 12-10-1993
ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας 2010-2011
(κριτική της ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΜΑΤΖΙΡΗ)
Χωρίς εξεζητημένους φορμαλισμούς και διασκευαστικές ανησυχίες, συνδυάζοντας με συνέπεια ρεαλισμό και θεατρικότητα, η σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη μας επιτρέπει να ακούσουμε τη διάσημη ιστορία της ψυχικά κλονισμένης αριστοκράτισσας του αμερικανικού Νότου, να συλλάβουμε λεπτομέρειες, αλληλουχίες, ημιτόνια της συναισθηματικής συμπεριφοράς των ηρώων και τις ρωγμές ανάμεσα σε υποκειμενικές και αντικειμενικές εμπειρίες, διαψεύδοντας όσους πιστεύουν πως οι απλές αφηγήσεις δεν προσφέρονται για βαθύ διάλογο.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 16-04-2011
ΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου 2008
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Νικολαΐδης καθοδήγησε τους καλούς ηθοποιούς που είχε στη διάθεσή του να διαβάσουν χωρίς έπαρση και παρεμβατική διάθεση τους ρόλους τους. Τους κίνησε με γνώμονα τις επιταγές του ρυθμού και της εξωτερίκευσης του συναισθήματος, έτσι ώστε οι σχέσεις επί σκηνής να μη φλυαρούν κινησιολογικά, αλλά να υπακούουν στην αναγκαιότητα της συναισθηματικής ετοιμότητας. Ακόμα και η μουσική υπογράμμιση, ακολουθώντας τη μετατόπιση της εικαστικής πρότασης ή συμπληρώνοντάς την, είχε μέτρο.
ΤΑ ΝΕΑ 2008
Η ΑΓΝΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Θέατρο Τέχνης 2006
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης σεβάστηκε και αγάπησε το έργο. Δεν άφησε να του ξεφύγει καμμία εξωστρέφεια, ευκολία ή θεατρόμορφη γοητεία. Έστησε παράσταση "δύσκολη" για κοινούς θεατές, μπεργκμανική, δωματίου, αλλά συνάμα καθαρή και αληθινή για τους συνειδητούς και τους ασκημένους. Αρνήθηκε κάθε είδους υπεκφυγή διακόσμησης, ψυχική φιοριτούρα, άνοιγμα χαραμάδας για τον έτοιμο να δραπετεύσει ανέμελο κι έτσι οργάνωσε ένα σφικτό πνευματικό σύνολο αντικουόμενων θεωριών μέσα από ζωντανά, πάσχοντα πρόσωπα.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 21-05-2006
ΦΛΑΝΔΡΩ
Θέατρο ΤΣΗ Ζάκυθος 2003
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο φιλολογικά ενήμερος σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης διασκεύασε το έργο αφαιρώντας τα περιττά σήμερα, κυρίως ρητορικά και φιλολογικά φορτία του κειμένου. Άφησε ανέπαφη τη ροή της δράσης, κράτησε τον δραστικό λόγο και ανέδειξε τις θαυμάσια δομημένες σκηνές των συγκρούσεων, που περιέχουν δραματουργικά διαλεκτικά διαμάντια. Σπάνιας δυναμικής ντουέτα ή τρίο, με θαυμαστές κλιμακώσεις και συνεχείς ψυχολογικές αποφλοιώσεις.
ΤΑ ΝΕΑ 2003
ΤΑΡΤΟΥΦΟΣ
Θέατρο Πόρτα 2000
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης είδε στον "Ταρτούφο" μία δραματική μέχρι και εφιαλτική κωμωδία στημένη στην εύρυθμη ηθολογική φάρσα των χαρακτήρων, ασυμπλεγμάτιστος προς ένα ύφος αυστηρά μολιερέσκ, αλλά όχι ξένος προς αυτό. Η σκηνοθεσία οργάνωσε πρόσωπα και καταστάσεις κατά τις σαφείς οδηγίες του λόγου, βασίστηκε στην ανάδειξή του κι έτσι πέτυχε να παραδώσει μία γοργή, εικαστικά λιτή και εννοιολογικά πλούσια παράσταση.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 2000
Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΑΣ ΚΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑΛΙΝΑΡΔΟΣ
Βραβείο Ένωσης Κριτικών, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης 1998
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Νικολαΐδης "ξάφρισε" αριστουργηματικά τα δύο έργα και έφτιαξε ένα νέο σε δύο πράξεις. Θα το πω κι ας φανεί προκλητικό. Αν στο μέλλον χανόντουσαν τα πρωτότυπα και κάθε είδηση γι' αυτά και σωζόταν μόνο το "συμπίλημα" του Νικολαΐδη, οι μέλλοντες μελετητές θα μιλούσαν για ένα ενιαίο έργο, συνεπές (ακόμα και γλωσσικά), συνεκτικό και δραματουργικά άρτιο.
Ο Νικολαΐδης γνωρίζει σε βάθος το μουσικό θέατρο, όλων των στυλ. Γνωρίζει κυρίως πως ο ηθοποιός, ιδιαίτερα στο κωμειδύλλιο, όπως και στην οπερέτα, πρέπει να περνάει από την πρόζα και τον νατουραλισμό της, στο μέλος και στην αντισυμβατικότητα του σκηνικού άσματος. Ο Νικολαΐδης αυτά τα πράγματα τα γνωρίζει και καθοδηγεί τους συνεργάτες του προς μια ισορροπούσα φόρμα διαλεκτική.
ΤΑ ΝΕΑ 29-09-1998
Η ΤΥΧΗ ΤΗΣ ΜΑΡΟΥΛΑΣ ΚΙ Ο ΜΠΑΡΜΠΑΛΙΝΑΡΔΟΣ
Βραβείο Ένωσης Κριτικών, ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης 1998
(κριτική ΘΥΜΕΛΗ)
Η στήλη δεν μπορεί παρά να χαιρετήσει με χαρά, σαν διπλό σκηνικό επίτευγμα του Βασίλη Νικολαΐδη τη δεύτερη αυτή παράσταση του νεοσύστατου ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης. Διπλό γιατί, πρώτον αποτόλμησε (είναι ο πρώτος) να "παντρέψει" σκηνικά την "Τύχη της Μαρούλας" του Δημητρίου Κορομηλά (1889) και τον "Μπαρμπαλινάρδο" του Δημητρίου Κόκκου (1890), συνθέτοντας δημιουργικά, ισόρροπα, με σαφή στόχο και ενιαίου ήθους και ύφους ερμηνευτική άποψη, χωρίς υπερβολές, στραβοπατήματα ή ασέβεια προς το ένα ή άλλο, τα δύο άκρως συγγενή έργα. Και δεύτερο - και ίσως κυριότερο - έστησε μια παράσταση υποδειγματική του είδους του κωμειδυλλίου, καθ' όλα απολαυστική ως σύνθεση της τέχνης του λόγου, της μουσικής, του χορού, της υποκριτικής. Ο Βασίλης Νικολαΐδης εξελίσσεται σε εξαιρετικό μάστορα του μετά μουσικής θεάτρου. Έχει μελετήσει την αισθητική του λυρικού δράματος, της οπερέτας, του βοντβίλ, της μουσικής κωμωδίας, όπως αφομοιώνοντας ξένες επιρροές αναπτύσσεται στο νεοελληνικό θέατρο στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Χωρίς μελέτη, είναι φανερό, δε θα είχε καταφέρει να κάνει μια παράσταση τόσο εύστοχη στις κοινωνιολογικές αναφορές της εποχής του έργου και των ηρώων του.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 15-09-1998
LA NONNA
Θίασος Commedia 1998
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης μας έχει πείσει πλέον ότι διαθέτει ένα αξιοσημείωτο μέτρο. Ξέρει πού να σταματά, ξέρει πού το εύρημα εξαντλείται και ξέρει πού η υπερβολή (νόμιμη στην τέχνη) παύει να παραπέμπει και να στρεβλώνει τη μεσότητα και πού γίνεται επίδειξη και εξωφρενισμός. Δείτε αυτή τη θαυμάσια ισορροπημένη παράσταση, όπου οι ρυθμοί, η ηθογράφηση, οι οικείες συγκρούσεις αντανακλούν την πραγματικότητα της Αργεντινής και ταυτόχρονα απεικονίζουν χωρίς γραφικότητες μία οικογένεια στο Πέραμα ή στην Καλαμαριά.
ΤΑ ΝΕΑ 26-10-1998
LA NONNA
Θίασος Commedia 1998
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Πρέπει εκ προοιμίου να δηλωθεί ότι αυτή η σαρκαστική διαδρομή θανάτου, της οποίας την αντιεξουσιαστική αλληγορία θα πληρώσει ακριβά ο αρχικά εφησυχάζων στα επιφαινόμενα θεατής, δεν χρωστάει τις αρετές της μόνο στο αναμφισβήτητο θεατρικό δαιμόνιο του Αργεντινού Ρομπέρτο Κόσα, που ξέρει να γράφει έξυπνο, σφικτό θέτρο, αλλά και στη σύνθετη, ακριβοζυγισμένη, μουσική, αθώα και μαζί υποχθόνια δουλειά του σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08-03-1998
ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΛΕΚΟΥΒΡΕΡ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1992
(κριτική της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΝΑ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης συνέλαβε με πρωτοφανή ευαισθησία ένα στοιχείο ουσιαστικό του έργου: την έντονη θεατρικότητα των ρόλων, των συμπεριφορών, των καταστάσεων, το πλαστό, το ψευδές, το επιτηδευμένο, που όλα τα πρόσωπα μετέρχονται - εκτός, ίσως, από τον ειλικρινή, αγαθό διευθυντή σκηνής Μισονέ - για να επιβληθούν και να υπάρξουν. Δημιούργησε, λοιπόν, στιγμές θεάτρου εν θεάτρω, για να υπογραμμίσει αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό, ενώ παράλληλα, για να διευκρινίσει κάποια ασαφή σημεία του λιμπρέτου επινόησε τη λύση της συμπληρωματικής δράσης: ανάμεσα στις πράξεις έστησε σοφά, χωρίς ίχνος υπερβολής, βουβά δρώμενα, μέσω των οποίων τα πρόσωπα ορίζουν τις προθέσεις τους.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24-04-1992
ΑΝΤΡΙΑΝΑ ΛΕΚΟΥΒΡΕΡ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1992
(κριτική του ΓΙΩΡΓΟΥ Β. ΜΟΝΕΜΒΑΣΙΤΗ)
Καταιγιστικός ρυθμός, απρόβλεπτος και ασυνήθιστος για παρόμοια εγχειρήματα, χαρακτηρίζει την παράσταση της όπερας του Φραντσέσκο Τσιλέα "Αντριάνα Λεκουβρέρ". Η τέχνη της μουσικής, η τέχνη του τραγουδιού και η τέχνη του θεάτρου υπηρετούνται με αξιοσύνη και σεβασμό σε μια παράσταση - άθλο για τα δεδομένα του κρατικού λυρικού οργανισμού, μια παράσταση που συντάσσεται με τα βαγκνερικά οράματα περί συνισταμένης τεχνών.
Συντονιστής και κυρίως υπεύθυνος για την καλή προσφορά πρέπει να θεωρηθεί ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης. Με τις σωστές κατευθυντήριες οδηγίες του η σκηνική δράση ακουλούθησε πιστά τη μουσική ανάπτυξη όχι μόνο σχολιάζοντάς την αλλά παρέχοντας σ' αυτήν και ένα υγιές αντικείμενο σχολιασμού. Η μνήμη αδυνατεί να αναγνωρίσει άλλη παράσταση της Ε.Λ.Σ. με παρόμοια αγαστή συνεργασία θεάματος και μουσικής. Το ενδιαφέρον του θεατή διατηρείται αδιάπτωτο μέχρι την τελευταία σκηνή τόσο οπτικά όσο και ακροαματικά.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 07-04-1992
ΙΠΠΕΙΣ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου, Επίδαυρος 2010
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Την παράσταση ανέλαβε ο μουσοτραφής Βασίλης Νικολαΐδης. Δούλεψε, χωρίς κραυγαλέα ευρήματα, με έγνοια για διακριτική αντιστοίχηση των τότε με τους προφανείς τωρινούς δημαγωγούς, με ένα αισιόδοξο φινάλε προς τέρψη του καταπικραμένου θεατή και σ΄ ένα ευφρόσυνο κλίμα ανάμεσα στη σοβαρή επιχειρηματολογία και στην γκροτέσκα εκφορά λεγομένων και πραττομένων.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 03-10-2010
ΕΡΩΦΙΛΗ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης 2005
(κριτική του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΤΙΜΟΓΙΑΝΝΑΚΗ)
Μοναδική γνωριμία με το κρητικό θέατρο και την ιστορία του μέσα από την παράσταση του Βασίλη Νικολαΐδη, που αποδεικνύεται και εξαίρετος δάσκαλος.
Ο Βασίλης Νικολαΐδης είναι μία από τις πιο υπολογίσιμες σημερινές δυνάμεις στο θέατρό μας, γνώστης του θέματος, αισθητικός σκηνοθέτης και γνωρίζει από ποίηση. Μας πρόσφερε όχι μόνο μία θαυμάσια παράσταση αλλά - τολμώ να πω! - και την καλύτερη φεστιβαλική του φετινού καλοκαιριού. Ο Νικολαΐδης τόλμησε κι έκανε παρέμβαση στο κείμενο, όχι επί του λόγου ή επί του περιεχομένου, αλλά επί της θεατρικής υποστάσεως. Μία αξέχαστη θεατρική βραδιά, μία εμπειρία, μία κατάθεση πολιτισμική στην πορεία του θεάτρου μας, μια μοναδική γνωριμία του σήμερα με το κρητικό θέατρο και τη σελίδα που έγραψε.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ 29-08-2005
Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΟΠΛΟΥ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Αγρινίου 2003
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Το έργο της εκλεκτής αυτής δραματουργού μας (Λ. Αναγνωστάκη) είναι από τα εντελέστερα του μεταπολεμικού μας θεάτρου και βρήκε αρμόζουσα σκηνική φόρμα στα χέρια του πάντα προσεκτικού, μετρημένου σκηνοθέτη, Βασίλη Νικολαΐδη.
ΤΑ ΝΕΑ 2003
ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης 2002
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κρήτης μας έφερε μία ιδιαίτερα εντελή εργασία. Και αυτό κυρίως χάρη στο σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη που με παιγνιώδες χιούμορ, με συγκίνηση, με φιλολογική επαγρύπνηση και με σκηνική ροή λάμπρυνε θεατρικά ένα πλατειαστικό όσο και μεγαλειώδες ποιητικό κείμενο, τον "Ερωτόκριτο" του Κορνάρου.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 22-09-2002
ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ
Θίασος Commedia 2000
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης έχει ως τώρα αποδείξει ότι σέβεται τους συγγραφείς, τα κείμενα, τα ιδεολογικά και αισθητικά προβλήματα των έργων. Νομίζω, μάλιστα, πως δεν σκηνοθετεί κάτι που δεν τον συγκινεί ή που δεν τον ερεθίζει ή που δεν το καταλαβαίνει.
ΤΑ ΝΕΑ 15-05-2000
ΧΕΙΜΩΝΙΑΤΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Θεσσαλικό Θέατρο 1999
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης αποδείχτηκε άλλη μια φορά ότι γοητεύεται από ποικίλης προέλευσης προβληματικά έργα, εμπνέεται να προβαίνει στην ορθή ανάγνωσή τους, κρατώντας πάντα την ισορροπία ανάμεσα σε μορφή και περιεχόμενο. Στο "Χειμωνιάτικο Παραμύθι", χωρίς να προκαλέσει εμφανώς τη δεδομένη άγνοια του κοινού παρά στη σαιξπηρική φόρμα, έκανε μια σειρά αναφορές στο σαιξπηρικό θέατρο. Καθοδήγησε τους ηθοποιούς με γνώση στο στυλ, παίζοντας και ακροβατώντας στην κόψη του ξυραφιού, μελόδραμα, θαυματοποιία, τραγικοκωμωδία, φάρσα, αλληγορία, φαντασμαγορία.
ΤΑ ΝΕΑ 27-09-1999
ΔΟΝ ΖΟΥΑΝ
Παλιό Πανεπιστήμιο 1997
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης, ένας σκηνοθέτης που έχει αποδείξει πως τιμά τα κείμενα και με σεβασμό στον λόγο δημιουργεί θέατρο ζωντανό χωρίς περιττές περικοκλάδες, σκηνοθέτησε τον "Δον Ζουάν" με λιτότητα, προβάλλοντας πάνω στα κωμικά επεισόδια τον ίσκιο του τραγικού. Η παράσταση του είχε τον ρυθμό της κωμικής ευφορίας, αλλά στις σχέσεις των προσώπων διέκρινε κανείς τη σταχτιά σφραγίδα την οποία αφήνει η σποδός που μας αναμένει. Η τέφρα του μέλλοντος. ΤΑ ΝΕΑ 22-04-1997
ΣΤΕΛΛΑ ΒΙΟΛΑΝΤΗ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων 1996-1997
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης κατενόησε τις αρετές τις δραματουργικές και απέφυγε πάση θυσία τον οποιονδήποτε ηθογραφισμό. Απάλυνε ακόμη και τα ίχνη της ζακυνθινής ντοπιολαλιάς του κειμένου. Κατενόησε ότι το έργο, με ασφαλώς ξεπερασμένο θέμα, είναι θέατρο για υποκριτικό κέντημα. Έτσι δίδαξε σκηνικές συμπεριφορές, ανέδειξε τις εντάσεις και φώτισε τις συγκούσεις. Ο Νικολαΐδης εγκατέστησε τους καλλιτέχνες επί σκηνής, δίνοντας στο έργο μια σχολιασμένη ερμηνεία. ΤΑ ΝΕΑ 31-03-1997
Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων 1995
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο Βασίλης Νικολαΐδης, σκηνοθέτης κυρίως μουσικών έργων, πρόσεξε τα ιδιάζοντα στοιχεία του έργου και ισορρόπησε τα καθαρά δραματικά με τα καθαρά μουσικά. Δούλεψε με κέφι, φαντασία και ευρηματικότητα τις σκηνές, ανέδειξε τις συγκρούσεις, υπογράμμισε τα δηκτικά σχόλια του συγγραφέα, αλλά κυρίως γλέντησε τα προσωπεία της πινακοθήκης. Δούλεψε al fresco με γρήγορες αλλά πλατιές πινελίες με έντονα χρώματα, αδρές χαράξεις και επιμέρους μινιμαλιστικές εμμονές. Ένα αισιόδοξο μήνυμα από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. και ένα νέο απόκτημα: ο Βασίλης Νικολαΐδης ως σκηνοθέτης θεάτρου με σπάνιο γούστο και δημιουργική φλέβα.
ΤΑ ΝΕΑ 25-09-1995
Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ιωαννίνων 1995
(κριτική του ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΒΕΡΗ)
Σπάνια έχω δει παράσταση από Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, στην οποία όλοι οι ηθοποιοί να είναι απόλυτα ντρεσαρισμένοι έως αποκαλυπτικοί! Να κινούνται και ιδίως να τραγουδούν με απαράμιλλη άνεση όλοι! Τους κέρδισε φαίνεται η σκηνοθετική γραμμή αλλά και το ίδιο αριστούργημα κωμειδύλλιο,
ώστε με κέφι και ψυχή ξεπέρασαν τα όρια των προσωπικών τους επιδόσεων.
Ο Βασίλης Νικολαΐδης είναι ένας σκηνοθέτης με ευρωπαική παιδεία και έντονο μουσικό προσανατολισμό και θητεία. Στη μουσική λοιπόν βάση ανέβασε το πάντα επίκαιρο για την κοινωνιολογική του προσέγγιση έργο.
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 17-09-1995
ΧΟΡΟΣ ΜΕΤΑΜΦΙΕΣΜΕΝΩΝ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1993
(κριτική της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΣΧΙΝΑ)
Ο σκηνοθέτης του έργου Βασίλης Νικολαΐδης, ένας ευφάνταστος καλλιτέχνης, ξέρει να κεντά τις σκηνές με τους υπαινιγμούς εκείνους που θα τις κάνουν πιο εύγλωττες και βαρύνουσες. Οι ιδέες του ήταν πραγματικά λαμπρές. Ο τρόπος με τον οποίο θέλησε να σκιαγραφήσει τα αμφιλεγόμενα πρόσωπα της όπερας - τη μάγισσα Ουλρίκα, ειδικότερα - υπογραμμίζοντας την αντίθεση ανάμεσα στη θεατρικότητα της δημόσιας εικόνας της και την απροσποίητη ιδιωτική συμπεριφορά της, ήταν ιδιαιτέρως ευφυής. Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 20-11-1993
ΓΥΡΙΣΜΟΣ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1991
(κριτική του ΓΙΩΡΓΟΥ ΛΕΩΤΣΑΚΟΥ)
Ένα μικρό αριστούργημα σε παρουσίαση, άξια φημισμένων ξένων λυρικών θεάτρων, χάρη:
α) στη μουσική διεύθυνση του Λουκά Καρυτινού, μετρ της ηχητικής διαύγειας και
β) στην υψηλών θεατρικών αξιώσεων, ευρηματικότατη σκηνοθεσία του Βασίλη Νικολαΐδη, αποφασιστικού συντελεστή της επιτυχίας, με δραματική ατμόσφαιρα εφάμιλλη των σκηνοθεσιών ενός Μενόττι.
ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ 27-03-1991
ΓΥΡΙΣΜΟΣ
Εθνική Λυρική Σκηνή 1991
(κριτική του ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ)
Ο σκηνοθέτης Βασίλης Νικολαΐδης κατόρθωσε να μνημειώσει την καθημερινότητα. TA NEA 27-03-1991